1956 — 2026

Al 70 jaar jouw toekomst

Al 70 jaar helpt Spieringshoek leerlingen hun toekomst vorm te geven. Wat in 1956 begon als het Sint-Liduina Lyceum met een aantal klasjes in houten noodgebouwen, groeide uit tot een vertrouwde school voor generaties leerlingen uit de regio.

Op deze pagina vertellen drie generatieduo's over hun schooltijd vroeger en nu. Ontdek ook bijzondere verhalen van oud-leerlingen die samen de geschiedenis van Spieringshoek hebben geschreven. Van de beginjaren met de Augustijnen tot het onderwijs van morgen: zeventig jaar Spieringshoek laat zien hoe de school met haar tijd meeging, zonder haar warmte en verbondenheid te verliezen.

Een mijlpaal die we dit jubileumjaar samen vieren. Met iedereen die ooit een stukje van Spieringshoek is geweest en met iedereen die dat nog gaat worden.

Vroeger ontmoet nu

Drie generaties, één Spieringshoek

Leerlingen en oud-leerlingen vergelijken hun schooltijd en ontdekken hoeveel er veranderde en hoeveel vertrouwd bleef.

Liever op YouTube? Bekijk de video van Mariëlle en Tessa.

Mariëlle & Tessa

Twee generaties met dezelfde muziekdocent

“Met mijn lerares muziek, mevrouw van der Windt, had ik toch echt wel een bijzondere band,” vertelt Mariëlle. Zes jaar lang kreeg zij muziekles van haar en nu krijgt dochter Tessa les van dezelfde docent. Ook de Parijsreis, waarop iedereen om middernacht voor haar verjaardag zong, is haar altijd bijgebleven.

Als je hier binnenkomt, voelt het als thuiskomen.

Mariëlle, moeder van Tessa

Tessa voelt zich inmiddels helemaal thuis op Spieringshoek. Vriendinnen maken gaat snel, docenten helpen je en je kunt jezelf zijn. Haar favoriete vak? Niet muziek, maar wiskunde. Mariëlle hoeft daar niet lang over na te denken: “Dat heb je van je papa en mij.”

Je kunt hier echt jezelf zijn.

Tessa, leerling

Liever op YouTube? Bekijk de video van Hans en Sarah.

Hans & Sarah

Wat begon met 90 leerlingen en drie lokalen…

Hans begon in 1956 in een noodgebouw met maar drie of vier lokalen. Er waren geen oudere leerlingen om iets aan te vragen en niemand wist precies wat hen te wachten stond. Sarah herkent daar weinig van: haar eerste week begon juist met een kennismaking, uitleg en een rooster vol leuke activiteiten.

De plek waar je gevormd wordt tot volwassene.

Hans, oud-leerling van het eerste uur

Schriften, boeken en veel oefenen waren voor Hans de dagelijkse praktijk. Sarah schrijft nog steeds, maar werkt ook op een laptop en kan in een tussenuur terecht op fijne werkplekken, zelfs bij een pooltafel. “Nou, dat hadden we toen ook niet hoor,” lacht Hans. Buiten voetballen, dat kon wel.

Ik denk meteen aan gezelligheid. En je maakt hier snel vrienden.

Sarah, leerling

Liever op YouTube? Bekijk de video van Tim en Joep.

Tim & Joep

Vrienden voor het leven

Tim kijkt met plezier naar alles wat leerlingen nu tijdens de gymles doen: padel, rugby, honkbal zoveel meer keuze dan vroeger. Ook Engels komt tegenwoordig veel vanzelfsprekender binnen via series en schermen. Joep denkt dat leerlingen vroeger juist veel meer buiten waren.

Hier heb ik vrienden voor het leven gemaakt.

Tim, vader van Joep

Over één ding zijn ze het meteen eens: de gezelligheid. Tim maakte op Spieringshoek vrienden die hij nu nog ziet. Ondanks de groei naar meer dan duizend leerlingen voelt de school voor hem nog altijd warm en familiair. Precies dat gunt hij Joep ook.

Wiskunde is net een grote puzzel. En de leraar legt goed uit.

Joep, leerling

Oud-leerlingen van het eerste uur

Herinneringen die een leven lang meegaan

Vijf oud-leerlingen vertellen over het houten noodgebouw, vrijheid, vriendschap en de lessen die hun toekomst vormgaven.

Deze interviews zijn afgenomen door leerlingen van havo 2.

Portret van oud-leerling Jos Westerdijk

Jos Westerdijk · leerling 1956–1961

De plek waar ik gevormd ben

Jos begon op het gymnasium van het Sint-Liduina Lyceum en keerde later terug als docent Nederlands. De intellectuele basis uit zijn schooltijd droeg hij mee in een loopbaan in wetenschap, taal en onderwijsbeleid.

“Kennis is belangrijk, maar minstens zo belangrijk is de ontwikkeling van karakter en waarden.”

Lees het volledige interview
Wat is het eerste dat in u opkomt als u aan Spieringshoek denkt?
Het moment waarop ik de school moest verlaten. In maart 1961 werd het gymnasium opgeheven en moest ik overstappen. Uiteindelijk deed ik in juni 1962 eindexamen aan het Gemeentelijk Lyceum in Vlaardingen.
Wat was uw favoriete vak?
Geschiedenis. Ik vond het interessant om mij te verdiepen in gebeurtenissen uit het verleden en de verbanden daartussen.
Welke plek is u bijgebleven?
Het houten noodgebouw op het schoolplein. Vanuit klas 1C keek ik uit op de Spieringshoekflat.
Wat is het grootste verschil met vroeger?
Vrijwel alles is veranderd. Zelfs toen ik in 1972 en 1973 terugkwam als docent zagen de lokalen er al anders uit. Nu herken ik nog maar weinig.
Heeft u iets bewaard?
Ja, de klassenfoto’s. Die zijn voor mij een tastbare herinnering.
Wat is uw mooiste herinnering?
Het contact met mijn voormalige lerares Ietje van der Liet. We bleven jarenlang bevriend en zagen elkaar één keer per jaar, tot aan haar overlijden.
Wanneer was u trots?
Toen ik in juni 1962 mijn gymnasiumdiploma behaalde.
Hoe hielp deze vorming u later?
Na mijn studie werkte ik als wetenschappelijk medewerker in de theologie, daarna bij het Woordenboek der Nederlandsche Taal en vervolgens van 1978 tot 2005 als beleidsmedewerker hoger onderwijs en wetenschappelijk onderzoek bij OCW.
Wat hoopt u voor leerlingen van nu?
Dat zij leren om moreel goed in het leven te staan. Kennis én karakter zijn belangrijk.
Portret van oud-leerling Ria Böhm-Vierboom

Ria Böhm-Vierboom · leerling 1956–1960

Waar mijn volwassen leven begon

Na een gescheiden jongens- en meisjesschool voelde Spieringshoek voor Ria als een nieuwe wereld. Haar liefde voor talen bleef: na werk bij onder meer Unilever werd ze uiteindelijk docent Engels in het volwassenenonderwijs.

“De belangrijkste les die ik meenam: je hoeft niet bang te zijn.”

Lees het volledige interview
Wat is het eerste dat in u opkomt als u aan Spieringshoek denkt?
Vrijheid. Voor het eerst zaten jongens en meisjes samen in de klas. Dat voelde als een nieuwe fase in mijn leven.
Wat waren uw favoriete vakken?
Nederlands, Engels en Duits. Ik vond het leuk om met woorden en andere talen bezig te zijn.
Wat is het grootste verschil met vroeger?
De omvang. Ik sta ervan te kijken hoe groot het gebouw is en hoeveel klassen er nu zijn.
Heeft u iets bewaard?
Boeken en foto’s uit die tijd.
Wat is uw mooiste herinnering?
Een schooluitje waarvoor ik voor mijn verjaardag een fiets kreeg. Daardoor kon ik mee; dat bijzondere cadeau is mij altijd bijgebleven.
Wanneer was u trots?
Toen ik gemiddeld een 7 stond. Dat gaf mij veel vertrouwen.
Hoe hielp deze vorming u later?
De zelfverzekerdheid die ik vond heeft mij mijn hele leven geholpen.
Wat hoopt u voor leerlingen van nu?
Goede voorlichting en begeleiding, zodat leerlingen met de juiste steun hun eigen weg kunnen vinden.
Portret van oud-leerling John Kloos

John Kloos · leerling vanaf 1956

Een periode die je nooit mag missen

Sport stond centraal in Johns schooltijd en bepaalde later ook zijn loopbaan. Hij werd gymdocent en bewegingstherapeut en was in 1965 de eerste oud-leerling die als docent terugkeerde op school.

“De school was klein en je kende eigenlijk iedereen.”

Lees het volledige interview
Wat is het eerste dat in u opkomt als u aan Spieringshoek denkt?
Gezelligheid. De school was klein en iedereen kende elkaar. Dat gaf een sterk gevoel van verbondenheid.
Wat was uw favoriete vak?
Sport, zonder twijfel. Uiteindelijk ben ik zelf gymdocent geworden.
Wat was uw favoriete plek?
De gymzaal voelde voor mij als een tweede thuis.
Wat is het grootste verschil met vroeger?
De massaliteit. De school is nu veel groter; vroeger was alles kleinschaliger en persoonlijker.
Heeft u iets bewaard?
Foto’s en het contact met oud-leerlingen. We spreken elkaar nog ieder jaar.
Wat is uw mooiste herinnering?
Het moment waarop ik slaagde. Om dat te vieren zijn we zelfs naar Rotterdam gelopen.
Hoe heeft Spieringshoek u gevormd?
Hier groeide mijn enthousiasme voor sport. Na de Academie voor Lichamelijke Opvoeding werd ik docent gymnastiek en later bewegingstherapeut.
Wat maakt uw band extra bijzonder?
In 1965–1966 verving ik twaalf weken gymnastiekdocent Piet Nuhn. Daarmee was ik de eerste oud-leerling die als docent terugkeerde.
Wat hoopt u voor leerlingen van nu?
Dat zij later met veel plezier en dankbaarheid kunnen terugdenken aan hun schooltijd.
Portret van oud-leerling Ineke Ooteman-Gosens

Ineke Ooteman-Gosens · leerling vanaf 1956

Waar kinderen een goede opleiding kunnen krijgen

Als dochter uit een arbeidersgezin was de kans op gymnasiaal onderwijs voor Ineke heel bijzonder. Spieringshoek hielp haar haar talenten te ontdekken en vormde de basis voor een loopbaan als fysiotherapeut.

“Onderwijs biedt kansen en helpt je om je mogelijkheden te benutten.”

Lees het volledige interview
Wat is het eerste dat in u opkomt als u aan Spieringshoek denkt?
De enorme berg zand en het houten gebouw. Dat beeld staat nog altijd in mijn geheugen.
Wat was uw favoriete vak?
Engels. We hadden een goede docent met gevoel voor humor; er viel altijd wat te lachen.
Wat was uw favoriete plek?
De gymzaal. Ik keek altijd uit naar de gymlessen.
Wat is het grootste verschil met vroeger?
Vroeger waren er weinig klassen en voelde alles overzichtelijk en persoonlijk. Nu is de school flink gegroeid.
Heeft u iets bewaard?
Foto’s, herinneringen en vriendschappen die uit die tijd zijn voortgekomen.
Wat is uw mooiste herinnering?
Dat kinderen uit arbeidersgezinnen de mogelijkheid kregen om gymnasiumonderwijs te volgen. Dat opende deuren.
Hoe heeft Spieringshoek u gevormd?
De school hielp mij gemotiveerd te blijven leren en talenten te ontdekken. Uiteindelijk werd ik fysiotherapeut.
Wat hoopt u voor leerlingen van nu?
Een goede opleiding voor later, zodat zij hun mogelijkheden ontdekken en benutten.
Portret van oud-leerling Ans van Oyen-Robben

Ans van Oyen-Robben · leerling 1956–1962

Waar mijn jeugd gevormd is

Ans kijkt terug op de leukste tijd van haar leven. Ze behaalde er haar diploma, werd zelfstandiger en bouwde vriendschappen op die ruim zestig jaar later nog altijd bestaan.

“Persoonlijke aandacht is altijd gebleven, ondanks de groei van de school.”

Lees het volledige interview
Wat is het eerste dat in u opkomt als u aan Spieringshoek denkt?
Dat het een ontzettend leuke school was. Na een strenge nonnenschool zaten jongens en meisjes hier samen in de klas. Er ging een nieuwe wereld open.
Wat was uw favoriete vak?
Gymnastiek. Ik was er goed in en hield van sport en beweging.
Wat was uw favoriete plek?
Het schoolplein en het houten noodgebouw, vooral de momenten rond de oliekachel.
Wat is het grootste verschil met vroeger?
Het gebouw is veel groter. Omdat mijn twee kinderen hier ook op school zaten, heb ik die groei een beetje gevolgd.
Heeft u iets bewaard?
De schoolkrant en de opgaven van mijn eindexamen MMS.
Wat zijn uw mooiste herinneringen?
De reis naar Parijs en de sportdagen waren hoogtepunten.
Hoe heeft Spieringshoek u gevormd?
De school gaf mij zelfstandigheid en leerde mij omgaan met allerlei verschillende mensen.
Wat bleef na school belangrijk?
Mijn oude klas is nog altijd een hechte groep. We zien elkaar regelmatig; op onze leeftijd wordt dat alleen maar waardevoller.
Wat hoopt u voor leerlingen van nu?
Dat ze een fijne tijd hebben, plezier maken en bouwen aan een gelukkige toekomst.

Samen vieren we verder

Al 70 jaar jouw toekomst

Van twee klassen in een houten noodgebouw tot een school vol verhalen, talenten en vriendschappen. Spieringshoek blijft een plek waar mensen groeien. Toen, nu en straks.

Terug naar Spieringshoek.nl